Het was een mooie bijeenkomst vanmiddag.
Natuurlijk emotioneel, maar we hebben ook gelachen.
Een waardig afscheid, op een manier ( misschien iets te duur naar Pa zijn zin ) zoals hij het had willen hebben.

 

Ik had graag nog een nummer van Fats Domino willen laten horen, maar dat lukte in mijn zenuwen niet.

 

Maar een mooie dag

 

Het plan was op morgen naar Turkije te vliegen en daar een heerlijk weekje in de zon te zitten, maar het gaat ineens zo slecht met mijn vader dat de dokter het advies om het risico maar niet te nemen.

 

We hebben het dus zojuist geannuleerd.

 

 

Hij staat nu op de wachtlijst voor een Hospice en zodra er een plekje vrij komt mag hij erheen.

 

 

Ik vind het voor mij prettig om niet op vakantie te gaan, mocht het verkeerd gaan zou uk het mezelf nooit vergeven.

 

Die kleine heeft hartverscheurend gehuid.

 

Het voelde aan als kiezen uit twee kwade.

 

 

Misschien dat we nog proberen iets te boeken in Nederland. Maar er zal niet veel vrij zijn denk ik.

 

Maar dan ben je in ieder geval in de buurt, als er iets gebeurt.

 

Beste luitjes, we hebben een site www.echwelrotterdams.nl
We zoeken daarvoor nog schrijvers, verenigingen ( je Rotterdamse vereniging promoten ), uitgaanstips en meer.
We zijn ook op zoek naar jongeren die het Rotterdam gevoel van nu willen weer geven.
Ga eens kijken en mocht je een idee hebben, stuur me een berichtje en een emailadres.
Dan nemen we snel contact met je op.

Een vader wordt vooral gewaardeerd vanwege zijn vermogen om te luisteren.

 

 

Gisteren is mijn vader weer in het ziekenhuis geweest. Op de heenweg met een ambulance omdat hij koorts had. 39.4, na een half uur geen koorts meer. Dus ga maar naar huis, hij is op een brancard gehaald in zijn pyjama en zo sturen ze hem weer naar huis????

Ja het is of longontsteking of een beginnende bronchitis, en dan stuur je iemand zonder jas weer weg?

Ik heb dus een jas van huis meegenomen en heb opgehaald en naar huis gebracht.

 

 

Eerste kerstdag was ik bij mijn vader en moeder. We hebben bami voor hem gemaakt met biefstukreepjes. Daar had hij trek in.

 

Mijn vader heeft kanker en ze hebben de behandelingen stop gezet. Hij werd te ziek van de chemo e.d. Voor de kwaliteit van leven is het beter te stoppen met behandelingen. Het kan nog een maand duren, maar ook een jaar.

 

Pa was net zo'n druk mannetje als ik, of liever andersom natuurlijk want hij was er eerder.

Gisteren zat hij de hele dag in zijn stoel, lopen gaat heel slecht, je moet hem ondersteunen.

Dat zag ik mijn moeder, mijn vader ondersteunen naar het toilet of naar de eettafel en dan brak mijn hart.

Dan mannetje wat niet te stoppen was is nu een weerloos iemand. geen kracht meer om zijn eigen rolstoel te bewegen.

 

Hij zat af en toe op zijn praatstoel en op ander momenten zat stil voor zich uit te staren.

Ik vroeg of er wat was en toen zei; het is niet te hopen dat het jouw ooit overkomt, mijn geest werkt nog goed en dat lichaam wil niets meer. Ik zit opgesloten in mijn eigen lichaam.

 

Ik wil mijn vader nog heel lang bij me hebben, en natuurlijk wil iedereen dat. Maar als ik eerlijk ben, en als er geen verbetering in komt, is het fijner voor hem als het niet te lang meer duurt.

 

 

Eerste kerstdag heb ik een gedeelte gekookt bij mijn moeder.

Dat viel niet mee, voor mijn vrouw en moeder. Mijn moeder zei niets... maar ik zag dat ze graag er mee bemoeit had. Mijn vrouw had er wat minder moeite meen en bemoeide zich er flink tegenaan.

 

tweede kerstdag stond ik weer lekker in de keuken. 's Morgen lekker een omelet, om 10 uur begon ik met de kippensoep, daarna de salade en Russische eieren. Er was geen onderdeel waar ze zich niet mee bemoeide.

Ik probeerde me er zo min mogelijk van aan te trekken, maar soms trok ze het gewoon onder mijn handen vandaan.

Na dreiging met fysiek geweld, kreeg een beetje mijn gerechten terug.

 

Op een gegeven moment moest ik de keuken uit want mijn vrouw wilde daar dweilen.

Oke, zei ik, maar let dan wel even op de aardappelen, want die moeten nog 5 minuten koken.

15 minuten later stonden de aardappelen aan te bakken, ze was het vergeten. De hele tijd bemoeit ze zich met mijn kookkunsten, en dan mag het een keer en dan verneukt ze het.

 

Ze bleef daarna meer uit de buurt. Op een gegeven moment sta iets te snijden en ze proeft de soep. Daar had ik uren aan gewerkt, alleen de laatste kruiden en zout moest er nog in. Ik was dat van plan als ik klaar was met snijden. Mijn vrouw proefde mijn soep en vond dat er zout bij moest. Ik maakte haar duidelijk, dat ik er zo naar zou kijken. Natuurlijk bleef ze zeuren. Oke, gooi er maar wat zout in, maar de rest doe ik, zei ik tegen haar.

Ze pakte de grote zoutpot en hield de boven de pan met soep en kneep. Je moet niet knijpen in zo'n plastic zoutvat, want dat valt de deksel eraf. En ja, dat gebeurde ook. Er ging een partij zout in. De visite wilde het toch proberen, maar niemand heeft de soep opgegeten.

 

Mijn vrouw heeft zich daarna niet meer met mijn voedsel. En de rest waar ze niet aan heeft gezeten, smaakte goed.

 

Maar ik weet zeker, morgen ga ik een omelet maken met Feta en tomaten, maar voordat de eieren gebroken zijn, weet ze het beter.

Ik wens jullie allemaal hele fijne kerstdagen.

 

De mijne staan in het  teken van koken.

 

Eerste kerstdag ga ik naar mijn ouders.

Daar maak ik Bami voor ze met biefstukreepjes, vinden ze lekker. Dus maken we dat voor ze.

 

Tweede kerstdag komt mijn schoonfamilie onze kant op en dan draag ik zorge voor de kippensoep, wat salade's en hapjes.

 

Ik heb mijn schort dus aan tijdens de kerst.

 

Fabriceer jij eens een rijmpje voor mij?!

 

 

 

 

 

ik was van de week bij mijn vader in het ziekenhuis en dan ligt daar zo'n.... hoopje. Hij heeft onstekingen en nog wat andere infecties. En dat in combinatie met zijn kanker is niet bevoordelijk.
Wat wel mooi is, dat de gespreken tussen mij en mijn ouders zoveel dieper gaan dan ooit..... Zoveel emotie en gevoel; ongekend.
En ook hele mooie dingen, mijn vader wordt in februari 80 jaar en ik kreeg zondag voor het eerst van mijn leven een warme, lieve knuffel van hem.
Dat koester ik.