Gisteren is mijn vader weer in het ziekenhuis geweest. Op de heenweg met een ambulance omdat hij koorts had. 39.4, na een half uur geen koorts meer. Dus ga maar naar huis, hij is op een brancard gehaald in zijn pyjama en zo sturen ze hem weer naar huis????

Ja het is of longontsteking of een beginnende bronchitis, en dan stuur je iemand zonder jas weer weg?

Ik heb dus een jas van huis meegenomen en heb opgehaald en naar huis gebracht.

 

 

Eerste kerstdag was ik bij mijn vader en moeder. We hebben bami voor hem gemaakt met biefstukreepjes. Daar had hij trek in.

 

Mijn vader heeft kanker en ze hebben de behandelingen stop gezet. Hij werd te ziek van de chemo e.d. Voor de kwaliteit van leven is het beter te stoppen met behandelingen. Het kan nog een maand duren, maar ook een jaar.

 

Pa was net zo'n druk mannetje als ik, of liever andersom natuurlijk want hij was er eerder.

Gisteren zat hij de hele dag in zijn stoel, lopen gaat heel slecht, je moet hem ondersteunen.

Dat zag ik mijn moeder, mijn vader ondersteunen naar het toilet of naar de eettafel en dan brak mijn hart.

Dan mannetje wat niet te stoppen was is nu een weerloos iemand. geen kracht meer om zijn eigen rolstoel te bewegen.

 

Hij zat af en toe op zijn praatstoel en op ander momenten zat stil voor zich uit te staren.

Ik vroeg of er wat was en toen zei; het is niet te hopen dat het jouw ooit overkomt, mijn geest werkt nog goed en dat lichaam wil niets meer. Ik zit opgesloten in mijn eigen lichaam.

 

Ik wil mijn vader nog heel lang bij me hebben, en natuurlijk wil iedereen dat. Maar als ik eerlijk ben, en als er geen verbetering in komt, is het fijner voor hem als het niet te lang meer duurt.

 

 

Eerste kerstdag heb ik een gedeelte gekookt bij mijn moeder.

Dat viel niet mee, voor mijn vrouw en moeder. Mijn moeder zei niets... maar ik zag dat ze graag er mee bemoeit had. Mijn vrouw had er wat minder moeite meen en bemoeide zich er flink tegenaan.

 

tweede kerstdag stond ik weer lekker in de keuken. 's Morgen lekker een omelet, om 10 uur begon ik met de kippensoep, daarna de salade en Russische eieren. Er was geen onderdeel waar ze zich niet mee bemoeide.

Ik probeerde me er zo min mogelijk van aan te trekken, maar soms trok ze het gewoon onder mijn handen vandaan.

Na dreiging met fysiek geweld, kreeg een beetje mijn gerechten terug.

 

Op een gegeven moment moest ik de keuken uit want mijn vrouw wilde daar dweilen.

Oke, zei ik, maar let dan wel even op de aardappelen, want die moeten nog 5 minuten koken.

15 minuten later stonden de aardappelen aan te bakken, ze was het vergeten. De hele tijd bemoeit ze zich met mijn kookkunsten, en dan mag het een keer en dan verneukt ze het.

 

Ze bleef daarna meer uit de buurt. Op een gegeven moment sta iets te snijden en ze proeft de soep. Daar had ik uren aan gewerkt, alleen de laatste kruiden en zout moest er nog in. Ik was dat van plan als ik klaar was met snijden. Mijn vrouw proefde mijn soep en vond dat er zout bij moest. Ik maakte haar duidelijk, dat ik er zo naar zou kijken. Natuurlijk bleef ze zeuren. Oke, gooi er maar wat zout in, maar de rest doe ik, zei ik tegen haar.

Ze pakte de grote zoutpot en hield de boven de pan met soep en kneep. Je moet niet knijpen in zo'n plastic zoutvat, want dat valt de deksel eraf. En ja, dat gebeurde ook. Er ging een partij zout in. De visite wilde het toch proberen, maar niemand heeft de soep opgegeten.

 

Mijn vrouw heeft zich daarna niet meer met mijn voedsel. En de rest waar ze niet aan heeft gezeten, smaakte goed.

 

Maar ik weet zeker, morgen ga ik een omelet maken met Feta en tomaten, maar voordat de eieren gebroken zijn, weet ze het beter.

Ik wens jullie allemaal hele fijne kerstdagen.

 

De mijne staan in het  teken van koken.

 

Eerste kerstdag ga ik naar mijn ouders.

Daar maak ik Bami voor ze met biefstukreepjes, vinden ze lekker. Dus maken we dat voor ze.

 

Tweede kerstdag komt mijn schoonfamilie onze kant op en dan draag ik zorge voor de kippensoep, wat salade's en hapjes.

 

Ik heb mijn schort dus aan tijdens de kerst.

 

Fabriceer jij eens een rijmpje voor mij?!

 

 

 

 

 

ik was van de week bij mijn vader in het ziekenhuis en dan ligt daar zo'n.... hoopje. Hij heeft onstekingen en nog wat andere infecties. En dat in combinatie met zijn kanker is niet bevoordelijk.
Wat wel mooi is, dat de gespreken tussen mij en mijn ouders zoveel dieper gaan dan ooit..... Zoveel emotie en gevoel; ongekend.
En ook hele mooie dingen, mijn vader wordt in februari 80 jaar en ik kreeg zondag voor het eerst van mijn leven een warme, lieve knuffel van hem.
Dat koester ik.

een vader gaat tot het eind van zijn krachten om zijn gezin zoveel mogelijk te helpen.

Wakker worden

 

Na mijn blog van gisteren realiseerde ik me dat ik altijd maar doorfiets en te weinig geniet.

Nuance; ik geniet enorm van het genot van anderen.

Bijvoorbeeld Pluk de Dag en Kapelletje. Ik regel daar het merendeel voor en als ik mensen zie genieten op zo’n dag, geniet ik er ook van. Ik heb een big smile en kijk naar de lachende mensen.

Maar ik ben vaak wel moe, of het meerdere petten op, en zoals als ik gisteren schreef. Iedereen zit al aan het bier en ik ben nog aan het werk.

 

Een dubbel gevoel, van de week kwam ’s nachts thuis en gaf mijn kinderen nog even een kus, en daar genoot ik zo van. Bij beide heb ik even naast hun bed gezeten gekeken en genoten.

Genoten omdat ik het toe liet. Vorige week met Luc naar de dierentuin, samen genieten.

Waarom doe ik dat niet vaker? Omdat ik altijd de verplichting voel om alles goed te regelen. En meestal voor anderen.

 

Ik maak die ( verkeerde ) keuze.

Maar wat is belangrijker, dat ik andere soms teleurstel of heel vaak mezelf?

Ik ga de gulden middenweg zoeken.

Maar eerst wat tijd voor mezelf

 

Hahahahahaha, ik leer snel.

Straks moet ik even naar de dokter, waarschijnlijk heb ik gisteren mijn teentje gebroken in het ziekenhuis.

Maar gisteren gunde ik me niet om er even naar te kijken want ik moest werken.

Vanmorgen kon niet want ik had een afspraak voor mijn werk, vanmiddag had ik ook een reden om niet te gaan want ik moest nog iets doen voor Pluk en de boekhouding moet naar de accountant, en ik moest nog iets regelen voor wat andere mensen…..

Mijn compagnon zei; ga nou naar de dokter!

Maar daar heb ik geen tijd voor, als de wereld nou heel even stil stond dan had ik tijd om alles te doen wat men van mij verlangd.

Onderweg ik de auto dacht ik, elke reden om het niet te doen is niet voor mijn eigen plezier of belang, maar voor anderen. En in de val trap ik telkens .

Ik maak lange lijstjes met dingen die gedaan moeten worden, en geniet als er weer iets afgestreept kan worden omdat ik dat gedaan heb. Maar ik komt geen einde aan die lijst.

Er is altijd teveel te doen en te weinig tijd.

 

En dan de vraag, is iedereen me dankbaar voor het werk dat ik vaak voor andere doe…. Nee.

Maar men rekent er wel op.

Die aardige gozer die altijd alles oplost,

Die stofzuiger die de shit opruimt,

Die eikel die aan werk is terwijl de rest allang aan het bier zit.

 

Sttt, ik ga zo naar de dokter en heel hard nadenken over hetgeen dat ik zojuist heb opgeschreven.

Hallo allemaal,

 

ik dacht ik ga weer eens lekker aan de slag op Punt.nl.

Heb ik zin in.

En ik wilde een leuk you tube filmpje plaatsen.

 

Na een uur klooien ( ik ben een digibeet ) kwam ik er niet uit en geef het weer even op.

 

Mocht je weten hoe ik een filmpje kan plaatsen, dan lees ik het graag.

 

Nu eerst even een bak koffie en ontspanningoefeningen

 

zwaai

De nacht van dinsdag op woensdag droomde ik o.a. over mijn ex schoonvader. De vader van mijn eerste vrouw. Niets bijzonders, hij kwam in een droom voor. Het is jaren geleden dat ik die man heb geien en we hadden niet veel met elkaar. Ik schonk er voor de rest niet veel aandacht aan.
Tot aan gistermiddag 13.00. Ik zat de persconferentie van Feyenoord te kijken en mijn telefoon gaat. Potver… waarom nu?
Maar ik nam het op, het was mijn dochter.
Opa Aad is overleden. Hartstilstand.
Mijn dochter was/is er kapot van. Huilend, snotterend vertelde ze het hele verhaal.
Het liefst was ik er naar toe gereden, arm om haar heen geslagen en getroost.
Maar ze waren druk bezig en ze heeft een lieve moeder en stiefvader dus dat komt wel goed.
Gisteravond heb ik haar nog een keer gebeld en hoorde haar pijn.

Voor mijn gevoel kan ik te weinig doen, maar we weten beide dat het goed zit.
Maar het verdriet van je kinderen…..dat doet het meeste pijn.